σήμερον ἀνέγνων τὸ δέκατον κεφάλαιον τοῦ ΛΟΓΟΥ, “ἡ οἰκίᾱ”. εἰ μὴ ἀναγιγνώσκειν Ἑλληνιστὶ ἤδη ἠδυνησάμην, ἄγαν χαλεπὸν τὸ κεφάλαιον ἂν εὗρον, διότι τοσαύτας νέας λέξεις ἔχει. ποσάκις ἐν τοῖς ὑστέροις κεφαλαίοις εἴσομαι τὰς νέας λέξεις ταύτας, “ῥάπτω”, “κτενίζω (τὴν κόμὴν)”, ἢ “κιβώτιον”; οὐκ οἶδα, ἀλλὰ πεύσομαι.
τέλος τὰ πρόσωπα τοῦ βιβλίου τούτου ἄρχομαι μανθάνειν.
ἡ μόνη ἁμαρτία ἣν εἶδόν ἐστιν ἐν τῷ δεκάτῳ ἐρωτήματι τῆς Μελετήματος Γ· “οὐκ εὑρίσκει”.