ἀνεγνώσθη σήμερον τοῦ ΛΟΓΟΥ τὸ εἰκοστὸν καὶ δεύτερον κεφάλαιον “δεσπόται καὶ δοῦλοι”. τὰ γιγνόμενα τοῦ κεφαλαίου ὅμοιά ἐστιν ἐκείνοις κεφαλαίου τινὸς ἐν τῷ τοῦ Οἔρβεργος βιβλίῳ ὃν ΛΟΓΟΣ ἀκολουθεῖ. λόγος τις ὃν ἐκ τοῦ Οἔρβεργος ἀναμιμνῄσκω μοι θῡμὸν συγχεῖ· “δούλη ἣ δούλης κατηγορεῖ οὐκ ἀγαθή ἐστιν”. ἆρα τὰ πρόσωπα πιστεύουσι τούτῳ; ἆρα οἱ Ἕλληνες τούτῳ πιστεύουσιν ἢ οἱ Ῥωμαϊκοί; περὶ τούτου ἀπορῶ. ἀλλὰ τὸν λόγον ὑποπτεύω λεγόμενον ὑπὸ τοῦ δεσπότου. ἄτοπον δὲ εὗρον λέγειν “δεικνύω” ἀντὶ τοῦ κοινοτέρου ῥήματος “δείκνῡμι”.
τὰ μῑκρώτατα σφάλματα ἃ εὗρον·
-
τῇ σλγ' σελίδι· “ἕν οἶδα”
-
τῇ σλε'· “οὖτω”
-
τῇ σλϛ'· “ἐστὶν τὸ”, καὶ ὑποπτεύω ὀλίγοις ῥήμασιν τὸ έφελκυστικὸν νῦ προσθετέον, ὥσπερ “ἔδωκε” καὶ “ἔκλεψε”